Communiceren met handen en voeten

Een dag uit het (werk)leven van een ambulant woonbegeleider.

“ Zal ik even je post halen uit de brievenbus beneden? ”  Bert knikt en rijdt alvast naar de voordeur van zijn appartement. Terwijl ik de sleutel van zijn brievenbus uit zijn la haal, drukt Bert op de knop van de voordeur van zijn appartement en wacht totdat ik weer boven kom met zijn post. Altijd weer een spannend moment voor de cliënt…. de post. 

Als ambulant woonbegeleider bezoek ik de cliënt  aan huis en bied ondersteuning  volgens  de hulpvragen van de cliënt.  En vaak hoort daar ook de post/administratie  bij. Er kunnen leuke en minder leuke dingen tussen zitten. 
“ Zullen we deze blauwe envelop maar als laatste doen? ” Bert begint te  lachen en terwijl ik een ansichtkaart omhoog houdt en deze aan hem voorlees,  praten wij vervolgens nog even over zijn financiën.  Er ligt een briefje op tafel van zijn zus met het verzoek om zijn hoorapparaat te laten repareren. Ik overleg met Bert of hij het goed vindt dat ik zijn hoorapparaat in een envelop opstuur naar Beter Horen. Zo gezegd, zo gedaan en maak hiervan een aantekening in zijn dossier.

Bert woonde voorheen op Amstelrade, maar woont nu sinds 3 jaar in De Veste in IJburg. Hij huurt zelfstandig een appartement op de tweede verdieping. Ik bezoek Bert iedere donderdagmorgen, dan is hij vrij van het AC en haal ik hem op van het zorgsteunpunt. We gaan samen met de lift naar zijn woning en de woonbegeleidings-afspraak duurt circa een uur tot anderhalf uur. 

Iedere cliënt heeft specifieke  eigen hulpvragen en begeleidingsafspraken en doelen waarmee we aan de slag gaan. Dit kan variëren van het boeken van een taxirit voor een zondags kerkbezoek, het uitbreiden van zijn/haar sociale contacten, het regelen van ziekenhuisbezoeken tot aan het aanvragen van allerlei extra financiële bijdragen voor zijn/haar handicap.

Bert drinkt graag iedere avond een biertje  in zijn appartement en kijkt dan televisie.  Zelf kan hij geen boodschappen halen, dit doet de huishoudelijke verzorging voor hem. We maken iedere week samen een boodschappenlijst door even alles na te lopen.  Bert probeert iets duidelijk te maken en wijst met zijn elleboog naar de badkamer. Zijn spreekcomputer doet het vandaag niet,  de communicatie verloopt dan letterlijk met handen en voeten. De spreekcomputer is vannacht niet aan de oplader gezet.

“Sssampo’’ hoor ik hem uiteindelijk zeggen. Hij kijkt me aan met een  grote glimlach , zichtbaar blij dat ik het begrepen heb. “Ok, de shampoo  is op, schrijven we dat op de boodschappenlijst, nog meer dingen nodig Bert?” Hij trippelt in zijn rolstoel naar de keuken en wijst naar de koelkast, ik heb een vermoeden…. Even kijk ik hem met een schuin gezicht aan, trek zijn koelkast deur open en zie dat zijn biervoorraad aardig is geslonken “Ah, ik zie het al, aanvullen zeker? Een grote glimlach volgt. Ik laat een boodschappenbriefje achter voor de huishoudelijke verzorging   en vraag aan de cliënt of er nog dingen zijn die hij wil bespreken volgens de begeleidingsafspraken. Bert beweegt zijn voet heen en weer, wat nee betekent. Samen begeven wij ons met de lift weer naar het Zorgsteunpunt alwaar de gastvrouw een lekker kopje koffie voor de cliënt heeft klaargezet.  Ik neem afscheid van Bert, wens hem een prettig weekeinde  waarna ik mijn KMD-tas die bol staat van cliëntdossiers, over mijn schouder werp en naar buiten haast om nog even snel een aantal rekeningen van twee andere cliënten in de brievenbus te deponeren.